Гісторыя кулінарнага свята «Мотальскія прысмакі» пачыналася з тэматычнай экскурсіі «Народная абрадавая страва» ў Мотальскім музеі народнай творчасці Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці. У час яе правядзення наведвальнікі музея маглі многа даведацца аб палескіх святах, а таксама ўбачыць і пачаставацца той абрадавай кухняй, якая іх суправаджае: посныя, святочныя і штодзённыя стравы, куцця і вясельны каравай.

Калектывізацыя сельскай гаспадаркі ў Іванаўскім раёне Пінскай (з 1954 г. Брэсцкай) вобласці была актыўна праведзена ў 1949–1950 гг. У 1949 г. у вёсцы Опаль з’явіўся калгас «Радзіма». 26 жніўня 1950 г. да яго былі далучаны калгасы «Серп і молат» (Туляцічы) і «1 Мая» (Лядавічы). Старшынёй узбуйненага калгаса «1 Мая» стаў Аляксандр Яфімавіч Галавешкін, які да гэтага працаваў загадчыкам зямельнага аддзела Іванаўскага райвыканкама. Выгады ўзбуйнення былі відавочнымі. У гаспадарцы ў некалькі разоў узрасла ўраджайнасць сельскагаспадарчых культур і павялічыўся іх валавы збор. Павялічылася пагалоўе кароў, свіней, коней і павысілася іх прадуктыўнасць. Быў пабудаваны завод па вырабе цэглы і вапны, новыя калгасна-брыгадныя двары ў Опалі і Лядавічах, быў адкрыты радыёвузел.

Гісторыя бібліятэчнай справы Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці звязана з гістарычным развіццём рэспублікі. Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР у 1939 г. пачала працаваць Іванаўская раённая бібліятэка. Яна размяшчалася ў доме мясцовага святара. Першыя кнігі для бібліятэчнага фонду сабралі мясцовыя жыхары.

Вёска Баландзічы Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці ў пісьмовых крыніцах згадваецца ў 1559 г. У дакуменце Вялікага Княства Літоўскага «Рэестр лясных пушчаў» успамінаецца: «Прайшлі ў 1559 годзе цераз раку Прыпяць і Піну міма Дольска і Баландзіч к Гліннай». Вёска з’яўлялася шляхецкім маёнткам, пазней узнік фальфарак.

Наталля Васільеўна Ляхавец нарадзілася 1 лістапада 1984 г. у вёсцы Замошша Іванаўскага раёна Брэсцкай вобласці. Цікавасць да шыцця ў будучага дызайнера выявілася з самага дзяцінства. Спачатку яна шыла сукенкі толькі сваім лялькам, а прыкладна з шостага-восьмага класа пачала перашываць вопратку і для сябе.