Анатоль Уладзіміравіч Хвайніцкі нарадзіўся 25 сакавіка 1956 г. у вёсцы Вялікія Лукі Баранавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. Пасля смерці маці выхоўваўся ў Кобрынскім дзіцячым доме, затым у Югалінскай школе-інтэрнаце. Скончыў Целяханскую школу-інтэрнат, мастацкую школу. Першае месца працы — рабочы будаўнічага ўпраўлення № 145 будтрэста № 25 г. Баранавічы.

Спаса-Праабражэнскі храм у аг. Дзмітравічы — адзін з найстарэйшых помнікаў культавага народнага дойлідства Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці. Паводле афіцыйных дадзеных, ён быў пабудаваны на сродкі вернікаў пры ўдзеле святара Фёдара Будзіловіча ў 1786 г. Некаторыя гістарычныя факты сведчаць, што царква ўзводзілася не «з нуля», а была перабудавана з храма, які дзейнічаў да 1740 г.

Пасля Рыжскага мірнага дагавора 1921 г. амаль 4,5 млн беларусаў, жыхароў Заходняй Беларусі, апынуліся пад уладай Польскай Рэспублікі. Савецкі ўрад прадугледжваў захады для абароны інтарэсаў насельніцтва, якое адышло да Польшчы. Польская Рэспубліка абавязалася даць рускім, украінцам і беларусам усе правы, якія забяспечвалі б свабоднае развіццё іх культуры, мовы, выканання рэлігійных абрадаў, ствараць для гэтага школы, таварыствы, саюзы. Гэтыя ж правы гарантаваліся палякам на тэрыторыі РСФСР, УССР і БССР. Аднак Польшча не выканала ўзятых абавязацельстваў і праводзіла ў Заходняй Беларусі і Заходняй Украіне бязлітасную акупацыйную палітыку.

Пасля далучэння Заходняй Беларусі да БССР на новых тэрыторыях пачалі стварацца грамадскія арганізацыі. 19 лістапада 1939 г. быў створаны Брэсцкі абласны савет «Саюза таварыстваў сяброў абароны і авіяцыйна-хімічнага будаўніцтва» («Асаавіяхім»). Адразу пачалі стварацца раённыя і гарадскія саветы «Асаавіяхім», пярвічныя арганізацыі на прадпрыемствах, у навучальных установах, калгасах.

Сяргей Міхайлавіч Пясецкі нарадзіўся 1 красавіка 1901 г. у мястэчку Ляхавічы Мінскай губерні (цяпер г. Ляхавічы Брэсцкай вобласці). Быў пазашлюбным дзіцём беларускага шляхціца Міхала Пясецкага, паштовага чыноўніка, і ягонай служанкі Клаўдзіі Кукаловіч. Пасля нараджэння сына Міхал расстаўся з Клаўдзіяй і выхоўваў хлопчыка з дапамогай мачыхі, а калі таму споўнілася адзінаццаць, усынавіў яго і даў сваё прозвішча.